अनंता हुनी थोर ....

अनंता हुनी थोर तुझे उपकार देवा
या जन्मास घातले मला

परत फेड केलीच पाहिजे या आत्म्याला
तू अपार शक्ति दे मला

प्रेमा तुनि सांडतो रचना परमात्म्याची
सगुणा धरूनही निर्गुणाची भक्ति

तू यथा सार्थ महाभारत ,रामायण ही तूच रचे
अश्या कलेची आता दे मजला शक्ति

अदृश्या तुनि दृश्य म्हनू मी तुजला
का अव्यक्ता तुनि व्यक्त करू

अनंता तुनि प्रगटू आता अन
कना कनातुन मोकळे करू

धरिले चरण आता तुझे मार्ग ही तूच असे
जीवन गाथा समक्ष तुझ्या एने जाने तूच रचे

अंधारातून दाखवी मार्ग साक्ष मोक्ष तूच रे
पार आता तूच कर अन सामाव तुझ्या करांत रे

चिमनिताई.......

शेवटचं लेण .....

शेवटचं लेण
कसं सांगू मी तुला
की मी तुझ्यावर आजही प्रेम करतो

क्षणा क्षणाला तूच दीसतेस
आणि आठवानित तुलाच पाहतो .....

या वेड्या मनाला किती समजावू
या मिनमिनत्या प्रकाशात किती पाहू

आठवण पुसट होण्या अगोदर
जगाचा निरोप घेण्या अगोदर
ह्रदयाच्या पिंज~यात केलेलं घर
एकदा आपल्या हाताने सजवून जा ....

फुलांचा गंध ,पानांचा रंग
या सप्तरंगी इंद्र धनुला आज माझी गरज आहे
माझं प्रेम आंधळं होतं
हेच मला शेवटचं समजावून जा .....

आता श्वास घट्ट होत चाललाय
ह्रदयाची स्पंदनं वेग घेतायत
पुन्हा भेटिन न भेटिन
एकदा मिठीत येवून जा ...

चिमनिताई ........

नाही कोणी........

नाही कोणी जन्मी ,नाही कोणी अंती
तरीही चक्र, फिरतसे....!!

नाही काही तृण ,नाही तेथे दावाग्नि ।
जाय तो विझोनी ,आपसया...!!

नाही काही शस्त्र ,नाही तेथे योध्हा
तरीही प्राण जातो ,आपलाच ...!!

नाही काही लेख ,नाही ही कविता
जाय वाचत तू ,मंत्रमुग्ध ..!!

नाही काही पाप ,नाही येथे पुण्य
तरीही तड जोड़ ,होतसे ...!!

संदी येथे भिकारी ,तुम्ही इथे देव
देवुनिया दान, होई उपकार ...!!

चिमनिताई ........

अंतरे अशी दूर लोटली

अंतरे अशी दूर लोटली
जवळ येवून माझी नं राहिली

जरी मी परतीच्या वाटेवर
ती राहुनही स्थब्द राहिली

पुन्हा ही ओळ मुखावर आली
आणि अंतरे अशी दूर लोटली

परदा पुन्हा सावरला दुरवर
अन शब्द शब्द टोचत राहिली

जगने जगने आणि मरने शेवटी
जगण्याची राह एंटी भेटली

अन मरुन्ही जगने आले वाटी
आणि अंतरे अशी दूर लोटली

बुन्ध्या लागुन झाड़ वाढले
जगले मारले काल लोटुनि

अंता तुनि ही जीवन उरले
तरी न झाल्या गाठी भेठी....

चिमनिताई ........

प्रेम गंध निराळा

प्रेम गंध निराळा
झोका वाहत जातो

नवनव्या कळ्यांच्या जागी
नवा वारा वाहत येतो

झुरतो अंत तरीही
आठ्वनित येत राहतो

परिपूर्ण ना कधीही
येता जाता वाहतो

गर्दित माणसांच्या
आपला जिव पाहतो

असला किती ही दूर
आपला आपणच शोधतो

तरीही आकांत शोक
करू एकदा पाहतो

जेव्हा जिव शरीर
सोडू धरु पाहतो

चिमनिताई ........

गाणारा आहे पक्षी मी

गाणारा आहे पक्षी मी
रोजच नवे गीत गातो

कोणी अइका नाही तर सोडून दया
मी माझच मन त्यात रमवतो......!!

अड़खळनारे पानी मी
रोजच नवे मार्ग काढतो

कोणी चाला अथवा सोडून दया
मी माझाच मार्ग सुंदर करतो .....!!

काट्यां मधले फुल मी
रोजच फुलतो आणि बहरतो

कोणी सुगंध घ्या अथवा सजवा देवा चरनी
मी माझेच मला भाग्य समजतो ....!!

आकाशातालं ढ़ग मी
रोजच येतो आणि बरसतो

कोणी भिजा अथवा चिंब व्हा
मी माझ्या जमिनीची तहान भागवतो ....!!

ह्रदयात राहणारा मी एक आत्मा
नेहमीच नवे शरीर बदलतो

कोणी माना अथवा न माना
देवाची करनी मी आहे भोगतो ....!!

मुलींच्या ह्रुदयातला मी आहे राजा
रोजच नवी मुलगी गठवतो

कोणी प्रेमात पडा अथवा न पडा
माझा वेळ मी असाच घालवतो .....!!

संदीप पाटिल ....!!

दिल की परेशानी मुझे दे दो

हवा का एक झोका ,प्यारसे मुझे है सहलाता
दर्द अपना कह जाता है ,और एकही बात गुनगुनाता ...|

सौदागर नही मै ......पर फ़िर भी मुझे एइसा लगता
कुझ दर्द है तेरे सिने में ..बार बार जो धक् धक् करता ...|

प्यार न करना तू मुसाफिर , प्यार में दर्द तो होता है
मिलना और बीछडना , बस युही चलता रहता है ...|

एक सौदा तू करले मुझसे ,दिल की परेशानी मुझे दे दो
मेरा सुख अपना समझकर ,सुखी तुम जीवन को कर दो ...|

इसमे न कोई घाटे बाजी ,बस प्यार से तू दूर रेहना
समझ ले तू बात कवि की ,बस येही मुझे हर दम कहना ...|

चिमनिताई ........